Opis
Współczesna praktyka fizjoterapeutyczna i medyczna coraz wyraźniej pokazuje, że pacjenci zgłaszający się do gabinetów z przewlekłym bólem rzadko prezentują izolowane, punktowe problemy. Statystyki pokazują ogromną skalę problemów już u najmłodszych – u dzieci w wieku 6–12 lat nieprawidłowości postawy ciała występują aż u 93,2% badanych, obejmując m.in. wady stóp (78,4%), skoliozy piersiowe i lędźwiowe (73,9%) czy odstające łopatki (59,5%). Z kolei dane epidemiologiczne wskazują, że częstość występowania wad zgryzu dotyczy od 40% do 60% populacji. Te alarmujące liczby znajdują bezpośrednie odzwierciedlenie w codziennej pracy klinicznej. Napięcia w obrębie czaszkowo-żuchwowym, nieprawidłowa okluzja oraz zaburzenia pozycji żuchwy rzadko pozostają obojętne dla reszty ciała, współtworząc złożone schematy posturalne, dolegliwości narządowe oraz przewlekłe stany bólowe.
Jakie realne problemy kliniczne rozwiązują poznane metody w codziennej pracy?
Każdy terapeuta pracujący z narządem ruchu wie, jak trudne bywa leczenie pacjentów, u których konwencjonalne metody rehabilitacji kręgosłupa czy stawów obwodowych przynoszą jedynie krótkotrwałą ulgę. Klucz do trwałego sukcesu terapeutycznego często tkwi w obszarze głowy, szyi oraz połączenia czaszkowo-żuchwowego. Szkolenie zostało zaprojektowane z myślą o praktykach, którzy chcą kompleksowo podejść do pacjenta cierpiącego na bruksizm, migreny, zwykłe i napięciowe bóle głowy, bóle neuropatyczne jamy ustnej i części twarzowej, a także na uciążliwe krepitacje, trzaski czy ograniczenia ruchomości stawu skroniowo-żuchwowego.
Podczas intensywnych zajęć uczestnicy zdobywają wiedzę pozwalającą zrozumieć, w jaki sposób pozycja żuchwy wpływa na postawę ciała oraz jak mechanizmy te układają się w modele zstępujące i wstępujące. Terapeuci uczą się analizować łańcuchy dysfunkcji, trójkąty funkcjonalne w odniesieniu do stawu skroniowo-żuchwowego oraz rolę, jaką w powstawaniu wad zgryzu i wad postawy odgrywa autonomiczny układ nerwowy (AUN). Dzięki temu zyskują pełny obraz kliniczny, który pozwala precyzyjnie odróżnić pierwotne źródło problemu od wtórnych kompensacji narządowych i mięśniowo-szkieletowych.
