Zaawansowane szkolenie praktyczne z ultrasonografii narządu ruchu, ukierunkowane na precyzyjną ocenę struktur trudnych diagnostycznie i klinicznie „podchwytliwych” w codziennej pracy fizjoterapeuty.

Podczas szkolenia uczestnik pozna zaawansowane pomiary w obrębie narządu ruchu,  pozna sono anatomię trudniejszych okolic ciała pacjenta nieprzedstawianych podczas szkolenia podstawowego. Szkolenie skierowane jest do osób, które uczestniczył w podstawowym szkoleniu USG (u Adama Michońskiego lub innego instruktora).
Program obejmuje: kończynę górną + obszary o znaczeniu funkcjonalnym (brzuch, lędźwia, TMJ, TOS) oraz stopę i staw skokowy z elementami diagnostyki różnicowej dolegliwości oraz identyfikacją punktów referencyjnych przy podejrzeniu hiperurykemii.
Szkolenie nastawione jest na wysoką jakość obrazowania, dobór projekcji, interpretację artefaktów, korelację z testami klinicznymi oraz podejmowanie decyzji funkcjonalnych (rehabilitacja, obciążanie, wskazania do konsultacji lekarskiej).
Połączenie diagnostyki funkcjonalnej oraz sonoatomii pozwoli uczestnikowi na bezpieczniejszą pracę w gabinecie. W przpadku rozpoznania patologii zadaniem terapeuty będzie ode-słanie pacjenta do radiologa. Dzięki znajomości podstawo-wych patologii uczestnik będzie wiedział czy może w bez-pieczny sposób pracować z pacjentem.

Cele szkolenia:

– doskonalenie zaawansowanych umiejętności obrazowania USG narządu ruchu w obszarach złożonych anatomicznie i klinicznie trudnych (ścięgna, więzadła, kompleksy stawowe, nerwy, TMJ, TOS, tkanki brzucha i odcinka lędźwiowego);
– ustandaryzowanie protokołów badania oraz poprawa jakości i powtarzalności obrazowania (dobór przekrojów, optymalizacja ustawień aparatu, minimalizacja błędów i artefaktów);
– rozwinięcie kompetencji interpretacji obrazu w kontekście klinicznym: różnicowanie przyczyn dolegliwości, ocena stabilności i funkcji (w tym badania dynamiczne);
– wzmocnienie integracji USG z badaniem funkcjonalnym oraz planowaniem postępowania fizjoterapeutycznego (priorytety terapii, modyfikacja obciążania, monitorowanie efektów);
– podniesienie bezpieczeństwa klinicznego poprzez identyfikację wskazań do dalszej diagnostyki/konsultacji oraz rozpoznawanie sygnałów alarmowych i sytuacji wymagających skierowania pacjenta;
– wypracowanie umiejętności sporządzania praktycznego, czytelnego opisu badania i wniosków użytecznych w komunikacji interdyscyplinarnej.